ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡುವ ಮುನ್ನ ಈ ಭಯಾನಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿ. D-5 ಮನೆಯ ಕ್ರೈಂ ಹಿಸ್ಟರಿ.!
ನೋಯ್ಡಾದ ನರಕ: ಮನೆ ನಂಬರ್ D-5 ರ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಅಧ್ಯಾಯ
ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವಿತಿದ್ದ ಪಿಶಾಚಿಗಳ ಮನೆ
ಅದು 2006ರ ಸಮಯ. ದೆಹಲಿಯ ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿರುವ ನೋಯ್ಡಾದ ಸೆಕ್ಟರ್-31 ರ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ “ನಿಥಾರಿ” ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಡ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ದಿನಗೂಲಿ ನೌಕರರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಶ್ರೀಮಂತ ಬಡಾವಣೆ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ರಸ್ತೆಗಳು ಅಗಲವಾಗಿದ್ದವು, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಸಾಲು ಸಾಲು ಬಂಗ್ಲೆಗಳಿದ್ದವು.
ಆ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಮನೆಯಿತ್ತು. ಅದರ ವಿಳಾಸ: ಕೋಠಿ ನಂಬರ್ D-5 (House No. D-5).
ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಅದೊಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಶ್ರೀಮಂತರ ಮನೆ. ಎತ್ತರದ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಗಳು, ಬೃಹತ್ ಕಬ್ಬಿಡದ ಗೇಟ್, ಮನೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಹಬ್ಬಿದ ಗಿಡಮರಗಳು. ಆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ಒಳಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮನುಷ್ಯರು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತಹ ಕ್ರೌರ್ಯ. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮನೆ, ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಂದಮ್ಮಗಳು
2005 ರಿಂದ ನಿಥಾರಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಆತಂಕಕಾರಿ ವಿದ್ಯಮಾನ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಊರಿನ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು, ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಯುವತಿಯರು ನಾಪತ್ತೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ ಮಗು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹಾಲು ತರಲು ಹೋದ ಮಗು ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಟ ಆಡಲು ಹೋದ ಮಕ್ಕಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋದಂತೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರು ಗಾಬರಿಯಾದರು. ನಂತರ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಅಲೆದರು. ಆದರೆ ಪೊಲೀಸರ ವರ್ತನೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. “ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಅಂತ ಓಡಿ ಹೋಗಿರಬೇಕು, ಅಥವಾ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿರಬೇಕು, ಸುಮ್ಮನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ” ಎಂದು ಬಡ ಪೋಷಕರನ್ನು ಗದರಿಸಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಮಾರು 2 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡಲ್ಲ, ಬರೋಬ್ಬರಿ 40ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳು ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದರು!
ಆದರೆ ಆ ಪೋಷಕರಿಗೆ, ಮತ್ತು ಆ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ… ಆ ಮಕ್ಕಳು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಆ D-5 ಮನೆಯ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಯ ಕೆಲವೇ ಅಡಿಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ, ನರಕಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿ ಮಣ್ಣಾಗಿದ್ದರು.
ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನರರೂಪದ ರಾಕ್ಷಸರು
ಆ ಬಂಗ್ಲೆಯ ಮಾಲೀಕನ ಹೆಸರು ಮೋನಿಂದರ್ ಸಿಂಗ್ ಪಂಧೇರ್. ಆತ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ಉದ್ಯಮಿ. ಆತನ ಕುಟುಂಬದವರು ಬೇರೆ ಕಡೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಹಾಗಾಗಿ ಆ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆತ ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದ. ಆತನಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು, ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಒಬ್ಬ ನಂಬಿಕಸ್ತ ಆಳು ಇದ್ದ. ಅವನ ಹೆಸರು ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿ.
ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಯಾರೂ ಭಯಪಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ತುಂಬಾ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ, ಅಮಾಯಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆತನ ಮುಗ್ಧ ಮುಖದ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬ ‘ಸೈಕೋ ಕಿಲ್ಲರ್’ (Psychopath Killer) ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ‘ನರಭಕ್ಷಕ’ (Cannibal) ಅಡಗಿದ್ದ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಮೋನಿಂದರ್ ಸಿಂಗ್ ಪಂಧೇರ್ ತನ್ನ ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರೆ, ಆತನ ಆಳು ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿ ತನ್ನ ವಿಕೃತ ಕಾಮದ ಹಸಿವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊಂಚು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ.
ಕ್ರೈಂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ (Modus Operandi):
ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿ, ಆ ಮನೆಯ ಗೇಟ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬರುವ ಮಗು ಅಥವಾ ಯುವತಿ ಕಂಡರೆ ಸಾಕು, ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. “ಪಾಪು, ಇಲ್ಲಿ ಬಾ ನಿನಗೆ ಚಾಕಲೇಟ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ,” ಅಥವಾ “ನಮ್ಮ ಸಾಹೇಬರು ನಿನಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡ್ತಾರೆ, ಒಳಗೆ ಬಾ,” ಎಂದು ನಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಬಡ ಮಕ್ಕಳು, ಆ ದೊಡ್ಡ ಬಂಗ್ಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಆತನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ಮಗು ಗೇಟ್ ದಾಟಿ ಒಳಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ… ಧಡಾರ್! ಎಂದು ಗೇಟ್ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆ ಮಗುವಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಮನೆಯೊಳಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಆ ಹೂವಿನಂತಹ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಮಕ್ಕಳು ಎಷ್ಟೇ ಅಳಲಿ, ಕಿರುಚಲಿ, ಆ ಮನೆಯ ದಪ್ಪ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಶಬ್ದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಮ ತೃಷೆ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ಆತ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ವೈರ್ ಅಥವಾ ದಪ್ಪ ಹಗ್ಗ ಬಿಗಿದು ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ.
ಆದರೆ, ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಭಯಾನಕತೆ ಶುರುವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲಿಂದ.
ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿ ಆ ಶವವನ್ನು ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಅಥವಾ ಬಾತ್ರೂಮ್ಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಮಾಂಸ ಕತ್ತರಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಚಾಕುಗಳಿಂದ ಆ ಮಗುವಿನ ದೇಹವನ್ನು ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಪೊಲೀಸ್ ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಆತ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ: “ನಾನು ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳ ಎದೆಯ ಭಾಗದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ಅಂಗಾಂಗಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಮಸಾಲೆ ಸೇರಿಸಿ ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ.”
ಹೌದು, ಆತ ಮನುಷ್ಯರ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವ ರಾಕ್ಷಸನಾಗಿದ್ದ! ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳನ್ನು, ಅಂದರೆ ತಲೆಬುರುಡೆ, ಮೂಳೆಗಳು, ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದ. ರಾತ್ರಿ 12 ಗಂಟೆಯ ನಂತರ, ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದ ಹಾಗೆ ಮನೆಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೊಳಚೆ ನೀರಿನ ಚರಂಡಿಗೆ (Nala) ಆ ಬ್ಯಾಗ್ಗಳನ್ನು ಎಸೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ.
ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದವು. 2006ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳು. ‘ಪಾಯಲ್’ ಎಂಬ ಯುವತಿ ಕಾಣೆಯಾದಳು. ಪಾಯಲ್ ನಾಪತ್ತೆಯಾದಾಗ ಆಕೆಯ ತಂದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಅಲೆದರು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬಳಿ ಹೋದರು. ಕೊನೆಗೆ ಪೊಲೀಸರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತನಿಖೆ ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಪಾಯಲ್ ಹತ್ತಿರ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಇತ್ತು. ಪೊಲೀಸರು ಆ ಮೊಬೈಲ್ನ ಐಎಂಇಐ (IMEI) ನಂಬರ್ ಟ್ರೇಸ್ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅದು ಆಕ್ಟಿವ್ ಇರುವುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಆ ಫೋನ್ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಾಗ, ಆತ “ನನಗೆ ಈ ಫೋನ್ ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು” ಎಂದು ಹೇಳಿದ.
ಪೊಲೀಸರ ಸಂಶಯದ ದೃಷ್ಟಿ ನೇರವಾಗಿ ಮನೆ ನಂಬರ್ D-5 ರ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು.
ಪೊಲೀಸರು ಆ ಮನೆಗೆ ರೈಡ್ ಮಾಡಿದರು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವನಂತೆ ನಟಿಸಿದ. ಆದರೆ ಪೊಲೀಸರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ (Third Degree Treatment) ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಆತ ಸತ್ಯವನ್ನು ಉಗುಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಆತ ಹೇಳಿದ ಒಂದೊಂದು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪೊಲೀಸರಿಗೇ ವಾಕರಿಕೆ ಬರುವಂತಾಯಿತು.
ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿ ಹೇಳಿದ ಜಾಗವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಪೊಲೀಸರು ಮುಂದಾದರು. ಅದು ಮನೆಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊಳಚೆ ನೀರಿನ ನಾಲೆ. ಜೆಸಿಬಿ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಕರೆಸಲಾಯಿತು. ನೂರಾರು ಪೊಲೀಸರು, ಮೀಡಿಯಾದವರು ಮತ್ತು ಊರಿನ ಜನ ಅಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಜೆಸಿಬಿ ತನ್ನ ಮುಳ್ಳಿನ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಆ ಕೊಳಚೆ ನೀರು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣನ್ನು ಅಗೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿತು.
ಮೊದಲ ಸಲ ಮಣ್ಣು ತೆಗೆದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬರೀ ಕಸ. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಳಕ್ಕೆ ಹೋದಂತೆ, ಜೆಸಿಬಿಯ ಬಕೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿನ ತಲೆಬುರುಡೆ ಬಂದು ಬಿತ್ತು! ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಜನ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರು. ಇನ್ನೂ ಅಗೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ… ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಅಸ್ಥಿಪಂಜರಗಳು ಹೊರಬರಲಾರಂಭಿಸಿದವು.
ಕೈ ಮೂಳೆಗಳು, ಕಾಲು ಮೂಳೆಗಳು, ಪಕ್ಕೆಲುಬುಗಳು, ಉದ್ದನೆಯ ಕೂದಲುಗಳು, ಮಕ್ಕಳ ಫ್ರಾಕ್ಗಳು, ಚಪ್ಪಲಿಗಳು… ಹೀಗೆ ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು ಆ ಕೊಳಚೆ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದವು. ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡಲ್ಲ, ಬರೋಬ್ಬರಿ 19 ತಲೆಬುರುಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಸ್ಥಿಪಂಜರದ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ಹೊರತೆಗೆದರು.
ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಪೋಷಕರು, ಆ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, “ಇದು ನನ್ನ ಮಗಳ ಫ್ರಾಕ್, ಇದು ನನ್ನ ಮಗನ ಚಪ್ಪಲಿ” ಎಂದು ಎದೆ ಬಡ್ಕೊಂಡು ಅಳುವ ದೃಶ್ಯ ಎಂಥವರ ಕರುಳನ್ನೂ ಹಿಂಡುವಂತಿತ್ತು. ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಟಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕ್ರೂರಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಯಿತು.
ವಿಚಾರಣೆಯ ವೇಳೆ ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೊಲೆಯನ್ನೂ ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ. ಹೇಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ಹೇಗೆ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ, ನಂತರ ಅವರ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ವಿಕೃತ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆತ ನಿರ್ಭೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದ. ಆತನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಲವಲೇಶವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಈ ಕೃತ್ಯವನ್ನು “ಅಪರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ಪ್ರಕರಣ” (Rarest of the rare case) ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿತು. ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿಗೆ ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು. ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕ ಪಂಧೇರ್ ಕೂಡ ಜೈಲು ಪಾಲಾದ.
ಇವತ್ತಿಗೂ ನೋಯ್ಡಾದ ಆ D-5 ಮನೆ ಪಾಳು ಬಿದ್ದಿದೆ. ಯಾರೂ ಆ ಕಡೆ ಹೋಗಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಗಳು ಕಪ್ಪಾಗಿವೆ, ಗಿಡಗಂಟಿಗಳು ಬೆಳೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಆದರೆ ರಾತ್ರಿಯಾದರೆ ಸಾಕು, ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಅಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಅಳುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಆ ಮನೆಯಿಂದ ಇಂದಿಗೂ ರಕ್ತದ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಭಾರತದ ಕ್ರೈಂ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳವಾದ, ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾದ ಸ್ಮಾರಕ. ಎಷ್ಟೇ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ, ನಿಥಾರಿಯ ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಚೀರಾಟ ಆ D-5 ಮನೆಯ ಮೂಲೆಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಘಟನೆಯು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ವಾಸಿಸುವವರು ನೋಡಲು ಎಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದರೂ, ಮಕ್ಕಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸದಾ ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಬೇಕು. “ಮುಖ ನೋಡಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅಳೆಯಬೇಡಿ” ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸುರೇಂದ್ರ ಕೋಲಿ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಉದಾಹರಣೆ.
